Vrijdag 2 mei naar Mayschoss 180 kilometer
Ons eerste wijnreisje, samen met Edwin en Miranda. Miranda had een Whatsapp groep aangemaakt zodat we elkaar op de hoogte konden houden. We reden na de koffie thuis weg, en reden eerst naar de Tesla Supercharger op An der Patria in Erftstadt. We hebben onderweg wel wat vertraging gehad door wegwerkzaamheden en drukte, maar geen echte file. Intussen dat de auto stond op te laden zijn wij bij de MacCafé een kopje koffie gaan drinken. Het totale oponthoud was een klein uurtje. Daarna zijn we doorgereden, en waren zo bij ons hotel Weinhaus Kläs und Sohn in Mayschoss. Daar aangekomen was de deur op slot, en heb ik gebeld. De deur werd open gedaan, en we konden kiezen tussen een kamer op de eerste of tweede verdieping. We kozen de eerste verdieping, hoger lopen kan altijd nog. Spullen op de kamer en naar de bar. Maar die was dicht en we kregen ook niets mee voor op de kamer. Dan maar naar buiten. Op het terrasje van Mayschoss Altenahr hebben we een wijntje gedronken, het was ook prima weer daarvoor.
We moesten statiegeld op de glazen betalen, en het kon alleen contant. We begonnen met een Riesling, maar die had een klein zoetje, en die vond Piet niet zo lekker. Daarna voor hem een spätburgunder, en voor mij een rosé. Toen we bericht kregen dat Edwin en Miranda er (bijna) waren zijn we naar het hotel teruggelopen, daar zaten zij al op het terras. We hebben daar eerst samen nog wat gedronken, en hebben daar meteen ook maar wat gegeten. Ik nam asperges, en Piet zalm met aspergeragout, erg lekker allebei en zeker met een flesje wijn erbij. Daarna binnen in het hotel als afzakkertje nog een flesje genomen, het werd fris, maar het was ook nog vroeg. Miranda had een handige app, daarin zou ze de volgende dag een groep aanmaken zodat we de kosten zouden kunnen delen zonder dat iemand alles moet voorschieten, of het een gereken van jewelste wordt. De naam van de app is Splid. En toen was het tijd om naar bed te gaan.
Zaterdag 3 mei Mayschoss en omgeving
Om negen uur ontbijt, was prima. Klein hotel met tien kamers, maar wel voorzien van alles bij het ontbijt. Na het ontbijt de eerste wijnproeverij bij Weingut Gebrüder Bertram in Dernau (een stadje in de buurt). Die was nog niet open, maar toen Miranda gebeld had was hij er zo. Enthousiaste wijnmaker die veel vertelde over de wijnen.
Hij vertelde ook nog even over de grote overstroming en dat in Duitsland de bureaucratie zo erg is dat hij al vier jaar niet mocht opbouwen. De buren hadden er geen bezwaar tegen, maar de ambtenarij was heel erg traag. En bovendien was het bestemmingsplan, en waren de voorwaarden gewijzigd sinds de vorige keer dat hij gebouwd had. De frustratie spatte er begrijpelijk vanaf. Hij gaf ons een wijnlijst waaruit we allerlei wijnen konden aanwijzen en proeven. We hebben er ook een heel aantal geproefd en ook verschillende wijnen meegenomen. We kregen er ook een gratis mee. De volgende stop was bij Weingut Max Schell in Rech an der Ahr. Ook daar werden we hartelijk ontvangen, en hebben we wel aardig wat geproefd. We kregen hier niet ieder een glas, maar per stel één. We hebben ook hier wel wat meegenomen. Omdat Edwin een rondleiding en wandeling vanuit Mayschoss had gezien, en ons dat allemaal wel wat leek zijn we terug naar het hotel gegaan. Daar hebben we “geluncht” met twee keer het brood voorgerecht met smeerseltjes. Het gaat er maar om dat er iets in zit voordat we weer verder gaan. Toen we aankwamen bij Mayschoss hebben we de wandeling geboekt, en kregen we een glas sekt. Als eerste gingen we de wijnkelder in, waarbij onze gids Udo veel vertelde over het wijn maken proces, maar ook over de grote overstroming van 2021. Ook hier een stuk frustratie over de afhandeling. Na de rondleiding in de kelders zijn we naar buiten gegaan en hebben we gewandeld langs de wijnvelden, waarbij Udo natuurlijk ook van alles vertelde. Boven bij de ruïne van de Saffenburg aangekomen kregen we weer een glas wijn, deze keer een witte.
Gelukkig werden er ook flessen water uitgedeeld, dat is wel handig naast al die wijn. Toen het een beetje begon te regenen zijn we naar binnen gegaan. Daar was een klein restaurantje / weinstube. Aan lange tafels zaten we lekker, en er kwam ook nog meer wijn en mandjes brood. Toen ik zag dat er ook een plankje te bestellen was hebben we dat natuurlijk gedaan. Intussen was het heeeeeel hard gaan regenen, je zag geen hand voor ogen meer, goed dat we binnen zaten. We hebben de bui daar afgewacht, en dat was maar goed ook. Toen we weer beneden waren vertelde de eigenaresse van het hotel dat er weer kelders waren ondergelopen en dat de stoelen van het terras waren weggewaaid, het was dus best tekeer gegaan.Edwin had nog geprobeerd om een tafel bij Sermann te reserveren, maar hij had daar geen antwoord op gekregen. Toen hij belde bleek er geen plaats te zijn. We hebben ons even opgefrist en zijn daarna bij de camping Burgwiese in het restaurant gaan eten. Dat was helemaal goed, een lekkere schnitzel met aardappeltjes en frietjes, en een salade vooraf. Eerst maar een biertje, en bij het eten een flesje wijn. Toen we er nog een wilden bestellen bleek er geen meer te zijn, maar hij had nog wel een andere. Die hebben we geproefd, maar ook meteen terug gegeven. In het hotel hebben we nog maar een flesje genomen, en nog maar een. We kunnen tenslotte niet zonder fatsoenlijk afzakkertje naar bed.
Zondag 4 mei Mayschoss
We spraken om half negen af voor het ontbijt, we zouden gaan wandelen. En dat hebben we ook gedaan. Edwin had een route gevonden via Google, die was acht kilometer en zou eindigen bij Weinhaus Franz Coels in Ahrweiler. We zijn gaan lopen op een pad aan de bovenkant van de heuvel, dus het was weer even klimmen geblazen.
Onderweg waren leuke dingen te zien, zoals een automaat met flessen wijn. Daar was ook een stand met eten bij, maar we hebben ze allebei maar achter ons gelaten, we hadden net ontbeten. Na het verder klimmen langs de wijngaarden kwamen we bij een uitzichtpunt uit waarop een klein kapelletje voor Sint Michael met het zwaard. Om weer verder te gaan namen we een padje tussen de bomen, en dat was er een waar ik mijn stokken voor mee had moeten nemen. Maar ja, die lagen in de auto. Gelukkig was Piet er. Eenmaal beneden gingen we het pad van de Rotweinwanderung volgen. Dat was niet bewust, maar wel gezellig. Want verder langs het pad waren ook allemaal standjes waar je een wijntje kon drinken. Gelukkig was er ook een standje waar je koffie kon kopen, en we hebben dat dan ook maar gedaan. Alleen Edwin had zin in een wijntje. Hij moest er wel het glas voor kopen, die kocht je om de organisatie van de wandeling te ondersteunen. Je kon er ook een soort houder voor om je nek voor kopen, dat heeft hij niet gedaan. Maar we zagen later wel veel mensen met zo’n ding om hun nek lopen, sommigen hadden er ook nog wijn in zitten. Maar wij drinken liever op een stoel of staande aan een hangtafel.
In eerste instantie lieten we alle volgende standjes maar aan ons voorbij gaan, we hadden tenslotte nog een hele wandeling voor de boeg. Maar gezellig was het wel, en bij alle standjes was het ook aardig druk. We hadden wel gezien dat er een wandeling was in deze periode, maar dat het zo was zouden we niet bedacht hebben. Na nog een poosje verder gelopen te hebben was het wel genoeg, we kregen dorst en bovendien was het al 13:00 uur geweest. We namen allemaal een wijntje, en moesten dus drie extra glazen kopen. Ach, een leuk souvenir zullen we maar zeggen. Maar even kijken of we het heel thuis zouden krijgen (gelukt!). Miranda kreeg het goede idee om ook maar meteen wat te eten: een curry wurst met broodje. Die hadden wij nog nooit gegeten, maar was erg lekker. Bovendien was het tijd dat er weer wat in ging, we moesten tenslotte nog een heel stuk. Volgens de route zou het nog 12 kilometer zijn naar Ahrweiler, maar Edwin had een paadje gevonden, ook weer door een bosje heen. Daarmee zouden we over de heuvel gaan en niet eromheen. Prima om af te steken, behalve dat het wel een pad was, maar ook bezaaid met omgevallen bomen en glibberige stukken. Maar met een stok die Miranda had gevonden en de hulp van Piet ging het toch goed. Toen we daar uit kwamen zijn we toch het laatste stuk maar over een fatsoenlijke weg gegaan. En uiteindelijk kwamen we aan in Ahrweiler, en toen hoefden we alleen nog naar de Weinstube van Franz Coels te navigeren. Gevonden, en onze “overwinning” gevierd met een flesje rosé bubbels en een flesje wit, vergezeld van een plankje.
Dit was niet alleen worst en kaas, er lagen ook boterhammen onder. Prima. Toen het tijd werd om terug te gaan zijn we naar de bushalte gelopen. De bus was te laat, en we belden dus een taxi. Toen de bus er toch nog aankwam hebben we de taxi afgebeld. De bus was ook overigens niet heel goedkoop, maar terug lopen was sowieso geen optie. De bus bracht ons wel (onder het “genot” van luide muziek van één van de passagiers) terug naar Mayschoss. Daar hebben we ons even snel gedoucht, want 14,5 kilometer in heuvelgebied laat wel wat zweetdruppeltjes achter. We hebben gegeten bij Bahnsteig 1 (Perron 1). Een prima diner. We begonnen met een biertje voor de mannen en een sekt voor ons dames. Daarna een voorgerecht van twee quiches om te delen, en een flesje wit erbij. Ondertussen was het acht uur geworden en hielden we toch met vieren twee minuten stil tijdens de dodenherdenking. Miranda en ik hadden het daar al over gehad, en ik had een alarm gezet zodat we het niet zouden vergeten. We namen daarna allemaal een hoofdgerecht, drie maal een stoofpotje van runderwangen, en ik nam een rumpsteak. Die laatste was voorzien van een gepofte aardappel. Die besloeg zo ongeveer driekwart van het bord (en het was geen klein bordje), Dus die ging zeker niet op, ook al niet omdat het vlees heel erg lekker was.. Het was allemaal erg lekker, en natuurlijk vergezeld van een fles rood. En om het af te maken ging Edwin een flesje uit de vinotheek halen. Weer rood, deze keer van wijnhuis Sermann. Die was (ook) erg lekker, dus we besloten ter plekke daar de volgende dag ook nog even langs te gaan. Na het eten hebben we nog een flesje uit de automaat getrokken, want we dachten dat het restaurant van het hotel niet meer open zou zijn. En we hadden gelijk. We hebben het flesje bij ons op de kamer leeg getrokken, we hadden tenslotte allemaal een glas over gehouden aan de wandeling. Maar na dat laatste flesje was het wel klaar.
Maandag 5 mei omgeving Mayschoss en daarna onderweg naar huis
Negen uur was een mooie tijd voor het ontbijt. We spraken af om naar Weinhaus Mayschoss te gaan, Miranda wilde daar graag een fles brand meenemen. We hebben daar ook wel wat geproefd, maar wij namen alleen een doosje wit, en twee flessen rosé mee. Edwin en Miranda proefden ook nog rood, en dus de brand (een soort jenever). Na ook dit spul weer in de auto gezet te hebben (de auto wordt aardig vol zo) zijn we naar Altenahr gereden. We zouden daar eerst naar Weinhaus Sermann gaan en daarna een beetje door het stadje gaan lopen.
Het moest er erg gezellig zijn. Bij Sermann hebben we natuurlijk ook weer geproefd, en ingeslagen. De ontvangst was de minste van de hele trip, hij had er niet heel veel zin in leek wel. Jammer, ik had er meer van verwacht, maar hij heeft wel lekkere wijnen. Na het bezoek aan Sermann zijn we een beetje gaan lopen, maar het stadje was helemaal niks. Er was niets open en een groot gedeelte, in ieder geval waar wij hebben gelopen, was één bouwput. We besloten naar een ander stadje te gaan, en kwamen uit op Blankenheim. Dat was niet heel erg uit de route, en bovendien hadden we voldoende geladen op de heenweg, dus we konden wel even door. Helaas was Blankenheim ook niet erg open, maar na een beetje rondlopen en uiteindelijk navragen bij het VVV kantoor konden we toch een adresje vinden voor kafé mit kuchen. Koffie met lekkers hadden we nog niet gedaan. We gingen de eerst de eerste deur in waar een pizzeria in zat. Toen ik even ging kijken bleek dat we iets verder door hadden moeten lopen, en stonden we dus gewoon weer op om verder de straat in te gaan Bij de soort bakker waar we terecht kwamen hadden ze lekkere cappuccino en gebak, dus dat kwam goed.
Het gebak moest er natuurlijk ook weer uit, dus we zijn naar de bron van de Ahr en de burcht gelopen, even een paar meters hoogteverschil wegwerken. We hebben de Tiergartentunnel gezien, maar daar kon je niet in. Het was een soort waterzuiveringsinstallatie geworden. En toen was het wel genoeg en zijn we naar de auto terug gelopen, want iets te eten rond vijf uur was in dit stadje niet aan de orde. Miranda had op de heenweg, vlakbij Blankenheim, een restaurant gezien waar veel auto’s stonden, dus dat zou wel goed zijn. We besloten daarheen te rijden voor een vroeg diner. Het bleek een soort truckerscafé te zijn, maar het was verder prima. We begonnen (verrassend) met een wijntje en een biertje, en bestelden daarna allemaal een schnitzel. Die kwam met een volle lading frietjes en een soort salade. Dus veel teveel, zeker na de Sachertorte een paar uur eerder. En toen was het klaar, we hebben afscheid genomen met de verzekering dat we deze erin zouden houden. Wij zijn natuurlijk nog een keer gaan laden, ook weer bij Tesla in Erftstadt, ook weer met koffie bij McDonalds. Dan gaat de tijd sneller voorbij. Onderweg bij een tankstation nog een ijsje genomen. Dat is een fijne traditie en houdt ons wakker. Thuis de auto uitgeladen en een biertje en wijntje op het mooie weekend genomen.